ساڈے وزیر

اک میراثن میراثی نوں آکھن لگی:
کرماں آلیا گھر ویلا بیٹھا رہنا اے ، جا کج کما کے لیا ۔
اوس آکھیا: بھلیے لوکے نہ کوئی پنڈ وچ مرنا ہوئیے ، نہ کسے دے پتر جمیا اے ، نہ ویاہ ہندا اے پیا ، دس میں کی کراں ؟

کہن لگی: توویکھدا نئیے ساڈے پنڈ دے امام صاحب نوں بیٹھِیاں بٹھایاں ایناں کُج لبھ جاندا اے ، جے توں وی چار لفظ پڑھیا ہندا تے تینوں وی کوئی مسجد دا امام رکھ لیندا !
اونھے آکھیا : کرماں آلیے فکر نہ کر ، توں بس اک پگڑی تیار کر دے ۔
اونہے وڈی جئی پگ تیار کرکے ، اونہوں چنفی مائیاں لائی ؛ میراثی سر تے بنھ کے اک پنڈ جاوڑیاں ، تے اونہاں نوں آکھن لگا:
تہاڈی مسجد ویلی اے مینوں امام رکھ لو ۔
اونہاں پچھیا: مولوی جی کلمے کنے نے ؟
آکھن لگا: سینتی
اونہاں آکھیاں سوچ کے دسو ۔
آکھدے: چالی ہوون دے ۔
اونہاں آکھیا چنگی طرح سوچ لوو
آکھدے: پورے سٹھ نے ، ایہدے توں گھٹ نئیں ہوسکدے ۔

اونہاں ہتھ بن کے آکھیا جا بھائی ، کیوں ساڈیاں نمازاں خراب کرنیاں نی ۔

وچارہ خالی ہتھ ، منہ لٹکایا گھر وڑیا تے بیوی نے پچھیا:
امامت لبھ گئی؟
آکھن لگا: بھلیے لوکے امامت کی لبھنی سی اونہاں کلمیاں دے بارے چ سوال کیتا تے میرے کولوں تھوڑی بُھل ہوگئی ۔

اوس آکھیا: کنے کلمے دسے نی ؟

آکھن لگا: سَٹھ

اونہے آکھیا: تیرا بیڑا غرق توں سِدّا کیوں نئیں آکھیا: چھے۔
کہن لگا: جھلیے میں سٹھاں تک ٹُر گئیاں ، اوہ تاں نئیں منے ، تیرے چھےاونہاں من لینے سَن!!

***********************

ساڈے وی بھاگ کڈے سَوَلے نے ، سانوں انج انج دے وزیر لبھدے نے پئے جیہڑے میراثی نالوں اک پَوٹاگھٹ نئیں !

بشکریہ لقمان شاہد